24 Nisan 2012

SERVİ AĞACI İLE PONPON GÜL


O, bahçedeki tek servi ağacıydı, beş yıl önce kapının diğer yanındaki arkadaşını yol genişletirken kesmişlerdi.Servi ağacı, büyüdükçe kendini yalnız ve mutsuz hissetmeye başlamıştı,gittikçe uzayan boyu onu diğer ağaçlardan her yıl biraz daha uzaklaştırmış,gökyüzünde tek başına, yapayalnız  kalmıştı. Ara sıra dallarına konan kuşlarda olmasa kimsenin ondan haberi bile olmayacaktı.

Servi ağacı ve ponpon güller.
Bir gün bahçe sahibi yeni satın aldığı bir gül fidanı ile servi  ağacının altına  gelmişti.Kazma seslerini duyan servi ağacı aşağıya baktığında; dibinde  çukur kazıldığını görünce çok korkmuştu.'Eyvah, benimde sonum geldi herhalde! ' dedi. İçinden de; 'Meyve vermiyorum,çiçek açmıyorum, doğru dürüst gölge bile yapamıyorum, beni ne yapsınlar.' diye kendini suçladı.
Ancak korktuğu olmamıştı; adam kazdığı çukura elindeki gül  fidanını  dikerek gitmişti. Servi ağacı bundan hoşlanmasa da canını kurtardığına sevinmişti. İçinden de; ' Amma aptal adam ha,burada  o fidan  olur mu?' dedi.

Bahçe sahibi, servi ağacının dibine ponpon denilen bir tür sarmaşık gül dikmişti.  İlk yıl pek gelişmeyen bu bitki ikinci yıl  hızlı bir şekilde büyüyerek servinin dalları arasında kıvrılarak yükselmeye  başlamıştı.Servi, bir yandan hiç hoşlanmadığı bu  bu bitkiden nasıl kurtulacağını düşünürken, diğer taratan da ;  'Al sana arkadaş!' diye kendi kendine sitem ediyordu.Çünkü o güzel çiçekler açan bir arkadaşı olmasını istemişti.

Bahar gelmiş, ağaçlar çiçek açmaya başlamıştı,servi ağacı yine mutsuzdu,kendini her yıl daha da yalnız hissediyordu,dallarının arasındaki sarmaşığı unutmuştu bile.Bir sabah uyandığında gözlerine inanamadı, her tarafında beyaz, küçük ponpon  güller açmıştı,etrafında arılar uçuşuyorlardı.

Servi ; sevmediği bu sarmaşığın bir gül olduğunu anlayınca çok mutlu olmuştu. Onun hakkında kötü şeyler düşündüğü içinde çok pişmandı.Yoldan geçenler servi ağacının kar yağmış gibi bembeyaz  çiçekler içinde görünce şaşırıyorlardı.

Sabahleyin bahçesini dolaşmaya çıkan  adam; servi ağacının dibine diktiği gülün çiçek açtığını görünce çok mutlu olmuştu.Beyaz ponpon güller servi ağacının yeşil dalları arasında  çok daha güzel  görünüyorlardı. Adam, gayri ihtiyari : ' Benim SERVİGÜLÜM' dedi. O sırada rüzgarın  kopardığı küçük  bir gül dalı servi ağacından aşağıya,adamın tam  önüne düşmüştü. Gülü yerden alan adam, onu koklarken; iyi ki  bu çiçeği buraya dikmişim dedi.
Bu sıra da rüzgardan tepesi eğilen servi ağacı sanki adama teşekkür ediyordu.


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder